First of all...

"Hayatımda ilk defa" klişesiyle giricem bu yazıya ama gerçekten öyle olduğu için yazıyorum bunu, geçmişte yaşattığım onca boktan ve kötü şeye rağmen biri bana sadece ben olduğum için kucak açıyor.Bütün çıkar kaygılarının,sahteliklerin,yalanların dışında böyle saf ve temiz kalmış birşey hissedebilceğimi hiç hesap etmiyordum.Zaman içinde nasıl da değişti herşey.Halbuki geçen 2 senem bana çok heyecanlı atraksiyonlu zamanlarmış gibi gelse de hayatımın en kötü 2 senesini yaşamışım.Ve şimdi o günleri yaşadığıma da minnettarım.çünkü şuan yaşadığım en kötü 2 yılı seninle yaşadığım 1 günle kıyaslıyorum da...Pek üzemiyorlar beni.Nasıl yapılabilir ki...